6. BÖLÜM OKULLAR AÇILIYOR... Son bahar gelmiş,o çok sevdiğim yaz bitmişti.. Evimizin camlarına vuran güneşin sarı ışıkları; yerini giri bir gökyüzü ve yağmur damlalarının yol yol çizgilerine bırakmıştı... Yine canım çok sıkılıyordu. Ya bu sene de beni okula yine almazlarsa? Boyum ufak diye almamışlardı geçen sene. Ya hala büyümediysem ya o bıyıklı adam yine almazsa beni okula! Annem halimi anlıyor derdimin ne olduğunu pek iyi biliyordu. Tamam boyum ufaktı ama ben zaten okuyup yazabiliyordum ki! Bence bu durumun boyla da alakası yoktu. Ayşeye baksana! sırık gibiydi ama ben ondan daha iyi yazıyordum ki..Camın buharına ''inek Ayşe'' yazarken kendi kendime söyleniyordum ; O bile gidebiliyrsa okula ben haydi haydi gitmeliydim. Anneaneme gidiyoruz yaşasın! Anneanemlerin evi beni kapısından hep çevirdikleri okul ile bitişikti. Bahçeye çıkip manolya kozalakları toplayacaktım. İsmini bildiğim o kuşlar yine gelmişti... "sığırcık"ne biçim gevezelerdi. Ağaç dallarına sıkış tıkış oturup,hatta üst üste yığılip vöcür vöcür öterken fiiiuvv diyerek ıslık çalar gibi yapıyorlarlardı. Manolya yapraklarinin altı sonbaharda son hazırlığını yapan karıncaların telaşını gizliyordu. Hava tam da solucanlari yakalamak havasiydı. toprağı azıcık kazip solucanlara ulaşmıştim yine. Bu seferki okadar tombuldu ki...Kaçarken çok komik görünüyordu ki derken birden zil çaldı.. Okua gide çocukların çığlıkla karışık sevinç sesleri bomboş bahçede çınladı.. solucanı toprağa bırakıp başım önümde yukarı çıkmak üzere seyirttim.Ahşap kapıya bi tekme yapıştırdım, bıkkın bi şekilde gıcırdayan merdivenlerden yukarı çıktım.. keyfim kaçmıştı... köşeme geçtim öylece oturdum.. Dedemin kanaryasına baktım, okul bahçesindeki çocukların sesiyle coşup daha da neşeli ötüyor diye ona da küstüm. Ben de okula gitmek istiyordum ki...